"...دل یکدله کن"

با من صنما دل یکدله کن- گر سر ننهم آنگه گله کن.. (کیفیت مست کننده ای دارد خصوصا با صدای استاد شجریان)

هوا سبک، هوا با خوشبویی شناور است.. در نگاه ها، در حرکات، شادی، یکدلی، سبکدلی و سرمستی دیده میشود.. همه به شهرک ریخته اند، آفتاب بی دریغ بر شانه های ما می بارد..

با طبیعت، با هوا، با بهار، با این بی قراری و سرمستی یکدله شده ام.. بی دغدغه، بی پروا خودم را رها کرده ام این روزها.. بار سنگین خشم و دل تنگی را به زمین نهاده ام.. با زیبایی و شادمانی اطرافم، با گام های مست بهار، با نوایی که مرا به نشاط می خواند، یکدله شده ام و این یکدله گی، این هماهنگی، این خود را به دست شادمانی سپردن، رها کردن، این موقتا از اتاق کوچک درون خود بیرون شدن و به طبیعت پرداختن، طرب آفرین است...

تازه گی، تازه شدن، گاهی این قالبهای دشوار و یکنواخت را یکسو گذاشتن، گاهی خانه درون را تکاندن، گاهی بی هیچ عینکی به جهان خیره شدن شادمان کننده است. به مسیر پرنده های مهاجر اندیشیدن، دنبال کردن باریکه های آب در میان علف ها، با علف، با زمین آشتی کردن.. بازی.. کمی جدیت را، کار را، برنامه را کنار گذاشتن..

برای من نظم پرست، این انقلاب است.. یک انقلاب کوچک در زنده گی روزمره ام..دو سه روزی اینگونه بودم، مست و غرقه در بهار...

اماهفته آینده هفته امتحانات است باید تمرکز کنم.. مدتی نخواهم بود.. از فردا برای مدتی دوباره به کار خواهم برگشت. در آخر هفته از کامیابی ها و ناکامیابی ها مینویسم، اگر هنوز زنده باشم!!!