زنان سرزمین من 2. رویا

رویا از هلمند مهمان ما بود. 22 ساله است. شوخ است. آنروز شال آبی به سر داشت و بسیار میخندید. 

جوان. شاداب. پر نیرو. شادمان. امیدوار. قوی. 

از شهری جنگزده. از شهری دشوار. 

ریاست یک نهاد را به عهده دارد. با اشتیاق از کارش حرف می زد. از اینکه چگونه همه کارمندانش زنان هستند. از تاثیر کارشان در منطقه. در میان مردم.
رویا از ارزش هایش گفت. آموزش. کار. تاثیر گذاری.
زن  باسواد و تاثیر گذار و مترقی بودن، در هر نقطه افغانستان دشواری های خود را دارد. اما بخصوص در مناطقی که مسئله زن و حضورش در اجتماع، کاملا سیاسی شده و به اصلی ترین حربه نبرد مبدل شده است.

رویا میتواند کابل بیاید. در یکی از پوهنتون های خصوصی درس بخواند. کاری با معاش بهتر بیابد و در شهری زنده گی کند که کمی بیشتر پذیرای حضور زنانی مثل او است. رویا میتواند در کابل هم بدرخشد. جسارتش را دارد. سوادش را دارد و پشتکارش را. 
رویا اما تصمیم گرفته در هلمند بماند. تصمیم گرفته بماند و منفعل نماند. تصمیم گرفته به زور تن ندهد. 

رویا، موفقیت هایش، نمادین نیست. واقعی ست. ملموس. رویا برای زنان کار آفریده است. رویا در پوهنتون از ممتازترین دانشجویان است. رویا در کنار پشتو، روان فارسی حرف می زند. به انگلیسی می فهمد. با مفاهیم مدرن آشناست ولی همچنان، با همه گوشت و پوستش، یک دختر افغان است. یک دختر هلمندی است. منطقه اش را می فهمد.  مردمش را دوست دارد و از ریشه هایش گریزان نیست. 
رویا، از پرچمداران نسلی است که از راه می رسد. نسلی پر اشتیاق، امیدوار، سخت کوش، وطنپرست. 

این وطن، برای وطن شدنش، به هزاران هزار رویا نیاز دارد.