برگشته ام آکسفورد. این سه روزم پر از دیدن و باز دیدن بعضی از دوست داشتنی ترین، فوق العاده ترین، نازنین ترین آدم ها بوده است... خود اینجایی ام را دوست دارم، این زن مستقل، پر انرژی، شادمان، امید بخش را. با وجود دلتنگی وحشتناک و خفه کننده ام در زمان ترک کابل، حالا میدانم که اینجا هم یک زنده گی برای خود ایجاد کرده ام، حلقه ای از انسان هایی که به انها مهر می ورزم و به من مهر می ورزند، رشته ای از فعالیت های معنادار و لذتبخش، هدف هایی که برای خودم تعیین کرده ام، سرگرمی هایی که دارم... اینجا زنده گی موقتی ولی بسیار غنا مند برای خود ساخته ام..

و بعد می فهمم که مادر راست می گوید که انسان ها نازکتر از گل، سخت تر از سنگ هستند... میشود دور از خیلی چیزها، بسر شود...