...

با د. روی چوکی نیمه مرطوب نشستم. منظره روبروی ما فوق العاده بود. دریاچه. مرغابی ها. یک جهان سرسبزی. قایقی در نزدیکی با سرنشینان خندان. زمانه خوب بود. آرام بود.
مدتی بود که د. مثل خودش نمی نمود. آواز نمیخواند. گیتار نمی زد. گوشه گیر شده بود. شوخی نمی کرد. همه نگرانش بودیم. چند بار از حالش پرسیده بودم. به جواب های کوتاه بسنده می کرد. فکر می کنم هنوز آماده نبود حرف بزند. تصمیم گرفتم صبور باشم.
امروز بعد از نان شب منتظر مانده بود تا مناظره طولانی ام با استاد مشاورم در مورد افغانستان تمام شود. بعد هم ازم پرسید وقت دارم با هم برویم چای بگیریم؟ حس کردم میخواهد حرف بزند. آمدیم و حالا در گوشه خلوتی از بالکن نشسته بودیم و از درس ها حرف می زدیم. از آینده من..
لحظه ای سکوت بین ما حاکم شد. خطر کردم و از احوال دوست دخترش پرسیدم. مکث کرد. با بغض گفت: جدا شدیم.
چی وقت؟ چطور؟
گفت یک و نیم هفته میشود. گفت مدتها این قصد را داشتند. گفت میخواهد سفر کند. دنیا را ببیند. برود برای یک روزنامه بین المللی کار کند. یک سال در حبشه بماند. گیتار بزند. کتاب بنویسد. گفت نمیتواند دنبال دوست دخترش برود و خودش را در تورنتو اسیر کند. گفت هنوز هر دو جوان اند و جاه طلب. و خیلی کارهاست که اگر نکند پشیمان خواهد شد. گفت ۴ و نیم سال مدت بسیار طولانی است. گفت این تنها رابطه جدی زنده گی اش بوده و او هنوز جوان است... جزییات را برایم گفت. از مجلس رقص گفت. از خمار فردایش گفت. از حس نزدیکیش به خیانت گفت. گفت می ترسد این بزرگترین اشتباه زنده گی اش باشد. گفت عاشق دوست دخترش است. گفت نمیتواند ماه آینده را تصور کند.. چون قرار بود ماه آینده با هم باشند. گفت درد دارد که عشق زنده گی اش را آزرده است. گفت عشقی چنین ویژه هر روز اتفاق نمی افتد. اما نمیخواهد سایه باشد و نمیخواهد دوست دخترش سایه او باشد. هر کس باید زنده گی خود را کند. گفت اگر سی ساله میبود شاید.. اما هنوز بسیار جوان است.. و میخواهد رویاهایش را زنده گی کند...حرف هایش مرا به یاد خودم انداخت. به یاد حسرتم برای یک عشق بزرگ و ترسم از اسارت... و نبرد حسرت و ترس... و آرزو و جاه طلبی.
نمیدانستم چگونه آرامش کنم. فهمیدم که بار نخستم است که با پسری که عشقش را از دست داده حرف میزنم و نمیدانم چه بگویم. با دخترها آسانتر است.. دلداری دادن آسانتر است... فهمیدن.. میدانم د. بسیار دوست داشت و بسیار دل شکسته است.. اما مردان دل شکسته جامعه من در مورد دلشکستگی حرف نمی زنند و من هرگز یاد نگرفته ام تسلی بدهم یک مرد دل شکسته را... فقط گوش دادم و با تمام وجود برای او و دوست دخترش دعا کردم. فقط از حالش پرسیدم.
میدانم د. فوق العاده است. دوست دخترش هم. هر دو انسان های با استعداد نازنین و ویژه ای هستند و هرگز تنها نخواهند ماند. شاید دوباره با هم روبرو شوند و این بار همه چیز درست شود. اما میدانم که این روزها د. و او فقط به درد فکر می کنند.. به درد از دست دادن.. و هیچ کس یا چیزی به اندازه زمان التیام بخش نیست.