از نیمه شب گذشته. خسته ام. هزار کار نیمه تمام دارم که به فردا صبح می گذارم. 

روزهایم پر اند. مفیدم. باید شادمان باشم. مراقبت می کنم. مهر می ورزم. گوش میدهم. مینویسم. مشغولم. 

همه این چیزها باید شادمانم کنند.

اما حس می کنم که بیش از حد تلاش می کنم مشغول و شادمان باشم و این تلاش بیش از حد خسته ام می کند. 

و باز تلاش می کنم. هر صبح لبخند بر لبم می کارم. نیرو و شادمانی در صدایم می ریزم.

به خودم می گویم تنهایی ام خوب است. تنهایی ام را دوست دارم. تنهایی ام پاکیزه ، ملایم و وفادارست. تنهایی ام مرا تنها نمی گذارد.. من گاهی او را تنها می گذارم.

به خودم می گویم تنها نیستم. در این جا با بعضی از بهترین انسان ها آشنا شده ام و دوستشان دارم. و دوستم دارند.

باز به خودم می گویم آیا هیچ یک از این بهترین انسان ها را به حریمم راه داده ام؟ آیا بخشی از تنهایی ام نیست که هیچ کسی نمیتواند پر کند؟

باز می گویم: این بخشی از زنده گی است. من این را پذیرفته ام.

باز خودم را میبینم که زنی موفق و تاثیر گذارم. متمرکز. هدفمند. جاه طلب. 

باز میبینم که نه.. اصلا نیستم. که اصلا همه امور زنده گی ام را با دل انجام میدهم.. و کاری که از دل نکنم.. نمیشود.

باز می گویم: چرا در اینجا نیمه دلم؟

میگویم: به اطرافت نگاه کن. در یکی از زیباترین شهرهای جهان.. در یکی از جادویی ترین بهارها... با جمعی از باهوش ترین و با استعداد ترین جوانان.. به خودت نگاه کن.. خود جوان- زنده دل و نیرومندت

اما گاهی میدانم که فقط یک دختر بیست و ساله دور از خانه ام که شانه هایش را بسیار سنگین کرده ام.. دختری که ازخود بسیار توقع دارد نیرومند تر باشد و بنماید ...  یک دختر مسافر که بسیار دلتنگ است و گاهی سخت احساس بی همدلی و بی همزبانی می کند.. دختری که گاهی بی دلیل اندوهگین است..