تمرین دشوار آزاده گی

میدانم که گاهی دشوار میشود. گاهی نفست می گیرد. خسته میشوی. خودت را بسیار تنها می بینی. میدانم که گاهی دلت میخواهد بر خلاف درونی ترین آرزوهایت تسلیم تمایلات زود گذر شوی و به خاطر فشار، به خاطر مردم، به خاطر دیگران و به خاطر آنچه "آینده" تو میخوانند، سر بنهی، تمکین کنی، تصمیم بگیری که مسیرت را عوض کنی و خودت را درگیر رابطه ای کنی که می دانی در دراز مدت تو را ناخشنود خواهد کرد، که میدانی ستمی بر تو و فرد مقابلت خواهد بود.. با این امید شروع نکن که تغییر می کند، که بهتر خواهد شد.. در بعضی چیزها، امیدواری کافی نیست، باید مطمئن باشی.

میدانم جهان پر از وسوسه است، پر از "اگر بکنم.. چی میشود" هاست. میدانم که خیلی ها به تو خواهند گفت: "حماقت است اگر..." میدانم که آزاده گی، مقاومت، سر سپرده دنبال رویا های خود رفتن، در تنهایی دشوار است، به حمایت عاطفی نیاز داری و تنهایی درمانده ات می کند. اما تنهایی بهتر از رابطه ای تحمیلی ودر نهایت ازدواجی ناشادمان است و آنکه از خود ناخشنود است نمیتواند هیچ کسی را خشنود کند...

میدانم که گاهی خودت هم اسیر میشوی. اسیر رابطه ای ناخواسته، موقعیت های دشوار، اسیر عادت میشوی، اسیر نیاز و درمانده گی. اما هر چند توجیه کنی، خودت میدانی که اسارت، درست نیست. میدانی که رابطه ای که از دامن نیاز، درمانده گی، فشار یا عادت بر میخیزد، بی حرمتی به خودت است. میدانی که "عادت" ، با مهرورزی خالصانه و آزادانه فرق دارد. میدانی که رابطه ای که به تو چیزی نمیدهد و از تو بسیار می طلبد، درست نیست. ولی باز هم می مانی، باز هم توجیه می کنی، قناعت میدهی، می پذیری.

میدانم که چون زنی، موقعیتت دشوار تر است. چون دختری و تاریخ "قابل ازدواج بودن" داری، همه تو را تیله می کنند. مقاومت سخت است وقتی بزرگترین نگرانی همه اطرافیانت "شادمانی =ازدواج" توست. اما به فشارها تسلیم نشو. توجیه نکن که هر رابطه ای به کار نیاز دارد، بلی، هر رابطه ای به شکیبایی و گذشت نیاز دارد، ولی بعضی رابطه ها و انسان ها فقط از تو شکیبایی می طلبند، در عوض به تو چیزی نمیدهند، بعضی رابطه ها ارزش گذشت را ندارند. نه، یک لحظه به من گوش بده و فراموش کن که به قول تو "فیمینست رادیکال" هستم. برای یک لحظه مرا آنی که هستم ببین، دوستت، خواهر خوانده ات... میگویی حرف های من "غربی" هستند و تو در یک وضعیت "افغانی" قرار داری. آزاده گی غربی و شرقی ندارد.. برای یک لحظه به درون خود گوش بده، برای یک روز قناعت نکن، تمکین نکن، یک بار، بگذار فرصت از دستت برود، برای یکبار، روی قلبت راه برو، آزمایش کن. باور کن احساس توانمندی خواهی کرد و غرور، و رهایی.. برای یک روز، همه آنچه را در مورد "مصلحت" آموخته ای، فراموش کن. توجیه نکن. روبروی آیینه بیایست و با خود صادق باش. این زنده گی توست و زنده گی برگشت ناپذیر است..

و حیف است اگر به "مصلحت" قناعت کنی، حیف است اگر به عادت راضی شوی. تو زیبا، شگوفا، جسور و بی نظیر هستی. تو حق داری بهترین را بطلبی و دنبالش بروی. گاهی آنچه زنده گی یک انسان را متحول می کند توانش برای دنبال کردن رویاهای خود است، ساده ترین رویاها. تو چیزی برای ترسیدن نداری، چیزی برای از دست دادن نداری. هیچ رابطه ای را بر اساس ترس شروع نکن.. از این نترس که پنج سال بعد تنها خواهی بود، پنج سال بعد بسیار دور است.. تلاش کن امروز شادمان و آزاده باشی... دنبال آنچه "راحت" است نرو، دنبال آنچه میخواهی برو.. شاید به دست نیاوریش ولی هرگز از تلاش کردن پشیمان نمیشوی... باور کن.

...

پانوشت: دوستانی که سلسه نامه ها به نورجهان را در وبلاگ قبلی ما دنبال کرده بودند میتوانند تازه ترین نامه را در اینجا بخوانند. مجموعه کامل نامه ها در آرشیف سایت ادیبان است.