حساب و کتاب

سخت بود. برای من همیشه سخت بوده است این چیزها. منی که همیشه مادری می کنم دوستی هایم را.  منی که میخواهم مسئول و اخلاقمند و صریح باشم. منی که مغرورم.

سخت بود. سخت بود همیشه در موقف پرهیز ایستادن. عشق را مسئولیت دانستن. بر دل نهیب زدن. گاهی بر قلب خود قدم گذاشتن

غرور، کارها را سخت تر می کرد. ابراز نیاز را. دلتنگی را. مهر را. 

خوب بودن سخت بود. منصف بودن. فهمیدن. فضا دادن. روشن بودن. 

تلاش کردند مرا بشکنند. غرورم شاید بعضی ها را خشمگین می کرد. لجاجتم  حس انتقام جویی شان را بیدار می کرد. 

منصف بودن سخت بود. مسئول بودن. به این معنی بوده همیشه که در هر رابطه ی -کاری، دوستانه، عاطفی- بیشترین بار را ببرم. بیشترین مسئولیت را بپذیرم. و خیلی وقت ها احساس تنهایی کنم. حس کنم هیچ کسی در کنارم ایستاده نیست. حس کنم فقط من مسئول اعمار ویرانی ها هستم. حس کنم درک نمیشوم.

و من هم آموختم. و تغییر کردم. آموختم به بعضی ها که ارزشش را ندارند مجال ندهم. آموختم در انتخاب انسان های اطرافم محتاط تر باشم. آموختم گاهی سقف توقعاتم را پایین بیاورم.

اما نه آن زمان و نه اکنون،  گناهم را به پای کسی ننوشتم.  نا روشن و دو رو نبوده ام.  منافع خودم را اولویت ندادم و همیشه همیشه تلاش کرده ام به اخلاقی ترین وجه ممکن عمل کنم. 

و همین است که حالا، هر چند شاید رهتوشه ام خاطره های لذتبخش کم داشته باشد، احساس آرامش و سبکباری می کنم.

میدانم در این معامله بعضی چیزها را از دست داده ام. میدانم تنهایی بسیار داشت این مسیر. میدانم هنوز هم بسیار تنهایی دارد. اما تلخ نیستم. راضی ام از آنچه به دست دارم و میدانم آنچه از دست داده ام اکثرا ارزش داشتن را نداشت. حد اقل برای من.

و از خودم مدیونم. از خود 18 ساله ام به خاطر حرمتی که به عشق داشت، از خود 20 ساله ام به خاطر پی گیری رویاهایش، و از خود 23 ساله ام به خاطر صداقت بی رحمانه اش با خودش و قلبش. 
---
پ.ن: اگر کسی از دوستانم شکایتی از دوستی با من دارد، این فرصت خوبی برای بیان آن شکایت هاست :)