باید و نبایدهای یک سوگوار

نباید گذاشت اندوه خفه ات کند، فلجت کند.

نباید اینقدر در برابر چشمان مادر گریست. 

نباید دشنام داد و به نفرت افزود. 

نباید گذاشت کمر شکسته ات اینقدر نمایان باشد. 

نباید فقط از زخم و شکستن گفت.

نباید به ارزان بودن زنده گی در این سرزمین تسلیم شد.  

نباید به هیچ کسی گفت: کاش جور نبودم. کاش من هم در میان کشته شدگان بودم. کاش مجبور نبودم این جسم و روح پاره پاره را بیشتر از این حمل کنم. 

باید با آرش سه ساله بازی کرد و وقتی از جنگ پرسید، دروغ گفت. 

باید گلدان ها را آب داد. 

باید شعر خواند.

باید از احوال همه همکاران پرسید.

باید به همه دلداری داد. 

باید در خانه، در خلوت بسیار گریست و در بیرون، در کنار دیگران، حرف از امید زد. 

باید با همهء وجود برای بهتر شدن تلاش کرد. 

باید زیستن را ارج گذاشت. 

باید مهر ورزید.

باید آهسته آهسته به زخم ها مرهم گذاشت.

باید به امکان صلح باور داشت. 

باید ادامه داد.