من ملکهء نوشته های ناتمامم...
نه. من سربازِ شکست خوردهء لشکرِکلماتم...
من خودِ شکستم.
شکستِ بی پردهِ غمگین... شکستِ شرمگینِ منفعل...
صفحاتِ خالی.. صفحات خالی شکنجه گران چیره دست من اند، با شلاق های ملامت شان...
روز تمام روز، نوشته های دیگران را میخوانم.. مقاله های سیاسی را. نامه های عاشقانهِ نویسندگان مرده را، زنده گی نامه ها را، بلاگ های بلاگران خوش قلم، قصه گو و طناز را، داستان های کوتاه و بلند را، رمان های فارسی و انگلیسی را..
تمام روز، کارهای دیگران را مصرف می کنم. بدون اینکه ذره ای، ذره ای زیبایی یا خوبی یا مفیدیت به این جهان بیافزایم....
به دوستم م. حسد می برم. به تمرکزش، به خوب نوشتن اش، به مداوم نوشتن اش..
به این هر هفته یا هر ماه، چیزی بیرون از خودش خلق می کند و آن را به این جهان آشفته روان می کند، تا یا کمی یک حادثه را بکشاید، یا منظر تازه ای ارائه کند، یا گلوی صدای خفه شده ای شود...
و من.. هیچ. هیچ هیچ هیچ مطلق.
به شاعران حسد می برم. به توان شان در بر انگیختن دیگران.
و به سیاستمدارانی که خوب می نویسند (سیاستمداران مردهء هندی عمدتا، به نهرو، به گاندی، به امبدکار).
ترس. شکست. انفعال.
دست به دست هم راه میروند.
من از ننوشتن ام شکایت می کنم. از تنبلی ام.
و همیشه دوست مهربانی هست که مرا تسلی بدهد.
و تسلی می یابم. تسلی کاذب.
و باز، دو روز بعدتر، حس گناه و شرمساری.
چرخه دوباره تکرار می شود.
و هیچ چیزی، هیچ چیزی نمی نویسم.
"نگاه کن
تو هیچگاه پیش نرفتی
تو فرو رفتی"
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر